Biografia

 Lara Fabian przychodzi na świat w piątek, 9 stycznia 1970 roku w Etterbeek - jednej z 19 gmin Brukseli. Jej mama Luisa jest Sycylijką, a tata, Pierre, Belgiem. Przez pierwsze 5 lat życia mieszka na Sycylii, a w 1975 roku jej rodzice definitywnie osiedlają się w Belgii. Lara spędza dzieciństwo w Ruisbroek na przedmieściach Brukseli. W wielku 12 lat zaczyna zdobywać podstawowe wykształcenie w instytucie Świętej Urszuli w Uccle. 

Tata dostrzega zdolności wokalne córeczki gdy ta ma zaledwie 5 lat. Podczas jazdy samochodem mała Lara śpiewa piosenki aktualnie puszczane w radiu. Od tego momentu tata zadba o to, żeby zaczęła ona uczęszczać na lekcje śpiewu do Eve Brenner. 16 grudnia 1978 rodzice kupują jej pianino, na którym później zacznie komponować swoje pierwsze melodie. W tym samym czasie dziewczynka chodzi także wytrwale na kurs muzyki, śpiewu i solfeżu w brukselskim Konserwatorium.
Swoją muzyczną karierę Lara rozpoczyna w wieku 14 lat, kontunuując jednocześnie naukę w Konserwatorium. Z ojcem, który gra na gitarze u Petuli Clark występuje w małych belgijskich salach koncertowych, bierze udział w konkursach, np. w 1986 w Tremplin, gdzie wygrywa. 

W Brukseli organizowany jest coroczny konkurs młodych talentów. Dla Lary wzięcie w nim udziału okazuje się niesamowicie udanym krokiem. Zdobywa trzy najważniejsze nagrody, co skutkuje nagraniem przez nią płyty. Lara rozpoczyna również studia wyższe o specjalizacji prawo cywilne i kryminologia dziecięca.

W 1987 nagrywa swoją pierwszą płytę zatytułowaną "L'Aziza est en pleurs" ("Aziza jest w rozpaczy"), będącą hołdem dla Daniela Balavoine, o którym mówi: "Balavoine, to dla mnie wzór do naśladowania. Człowiek prawdziwy, który żył bezkompromisowo, zawsze dokonujący wyborów według własnego systemu wartości, nie zważający na zdanie innych... Osobowość, z której całe pokolenie czerpało inspirację. Udało mu się zmieniać rzeczy w sposób zwięzły i radykalny. Poza tym był bardzo hojny, a hojność to cecha, którą możemy posiąść bez pieniędzy. Niewiele osób w tym zawodzie to rozumie."
Pierwszą płyta Lary komponuje Belg, Marc Lerchs, który jest w pewnym sensie jej odkrywcą. Album zostaje nagrany w spokoju, nocą, w studiach belgijskiej telewizji RTBF ok. 1986 roku, a później wysłany do konkurencyjnej stacji luksemburskiego RTL. Nakład płyty wyniósł 500 egzemplarzy.

Gdy nagranie to trafia do Huberta Terheggena, ten, będąc pod wielkim wrażeniem, udaje się do Brukseli. W barze Black Bottom ma okazję usłyszeć Larę, która śpiewa przy akompaniamencie grającego na pianinie Marca Lerchsa. Tego wieczoru w piano-barze wybucha wielka awantura, co jednak wcale nie deprymuje młodziutkiej Lary. Hubert Terheggen obecny wtedy na sali, widząc jej olimpijski spokój, szybko pojmuje, że będzie ona potrafiła znieść ogromny stres. Decyduje się więc wysłać ją na konkurs Eurowizji 3 miesiące późnej.

To właśnie występem w Dublinie, w 1988 roku, zaczyna się prawdziwa kariera Lary. W barwach Luksemburgu wykonuje piosenkę "Croire" ("Wierzyć") i kończy konkurs na czwartym miejscu. Wygrywa 20-letnia wówczas Céline Dion reprezentująca Szwajcarię z piosenką "Ne partez pas sans moi" ("Nie odchodźcie beze mnie").
Singiel "Croire" sprzedaje się w Europie w ok. 600.000 egzemplarzy, i zostaje przetłumaczony na język angielski ("Trust") oraz niemiecki ("Glaub").

Po tym pierwszym europejskim sukcesie, Lara nagrywa kolejną płytę zatytułowaną "Je sais" ("Wiem") i jedzie promować ją do Quebécu. Właśnie wtedy zakochuje się do szaleństwa w tej kanadyjskiej prowincji.

Wielki zwrot w jej karierze ma miejsce 28 maja 1990, gdy poznaje w Brukseli Ricka Allisona. Jej najlepsza przyjaciółka Nathalie zaprasza ją wtedy do baru Crescendo, gdzie występuje bardzo utalentowany i wyjątkowy pianista (Rick Allison we własnej osobie). Lara śpiewa z nim w duecie utwór "Summertime". Rick tak wspomina ten wieczór: "Gdy Lara zaśpiewała zrozumiałem, że zmieni moje życie. Od razu miałem ochotę z nią współpracować. Nagraliśmy naszą pierwszą wspólną piosenkę "Dire" ("Powiedzieć"). Zaproponowała mi, żebym jej towarzyszył w podróży do Quebécu. Nie wahałem się ani chwili". Od tej pory Lara i Rick stają się nierozłączni i wyruszają szukać szczęścia w Kanadzie. Lara: "Jeździliśmy z Rickiem starym Chevroletem ze studyjną płytą i gitarą. Tak się nauczyłam zawodu i tak się zakochałam w tych ludziach. W trzy tygodnie zjechaliśmy 10.000 kilometrów, udzieliłam 75 wywiadów i zaśpiewałam 250 piosenek."

Pewnego wieczoru w 1991 roku, w Bijou, Larę odkrywa Lise Richard i zostaje się jej menadżerem. Album Lary zostaje więc wydany w sierpniu 1991 r. Dzięki jej talentowi i determinacji, płyta odnosi sukces, a publiczność zakochuje się w nowej gwieździe. Przez kilka miesięcy Lara i Rick jeżdżą po prowincji po to, by słuchacze lepiej poznali piosenkarkę i utwory takie jak "Dire", czy "Réveille-toi brother" ("Obudź się bracie"). Single "Le jour ou tu partiras" ("Dzień w którym odejdziesz") i "Qui pense a l'amour" ("Kto myśli o miłości") sprzedają się jak ciepłe bułeczki, a publiczność Quebécu na każdym koncercie przyjmuje Larę bardzo gorąco. W dowód sympatii, od 1991 roku jest ona regularnie nominowana do Félixów, najbardziej prestiżowych nagród muzycznych prowincji Quebéc. Również w 1991 r. Lara nagrywa piosenkę przewodnią filmu Claude'a Pinoteau "La neige et le feu" ("Śnieg i ogień") zatytułowaną "Laisse-moi rever" ("Pozwól mi śnić"). Utwór ten nie został niestety nigdy zamieszczony na żadnym z albumów Lary, usłyszeć go możemy tylko w filmie, lub składance z muzyką filmową Vladimira Cosmy.

W 1993 roku Lara bierze udział w dziesiątkach festiwali, występując przed ponad 160.000 widzów. Zimą triumfuje na festiwalu Francofolies w Montréalu.

Rok 1994 to rok wydania albumu "Carpe Diem" w Kanadzie. Od razu staje się on wielką rewelacją. Do zdobycia statusu złotej płyty wystarczają mu zaledwie 2 tygodnie. Publiczność prowincji Québec jest pod urokiem piosenek takich jak "Leila", czy "Tu t'en vas" ("Odchodzisz"). To również na tej płycie znajdujemy słynny cover utworu "Je suis malade" ("Jestem chora"). Niesiona sukcesem Lara prezentuje swój spektakl "Sentiments acoustiques" ("Akustyczne uczucia") w ponad 25 miastach Quebécu.
Podczas gali "Adisq", która towarzyszy rozdaniu Félixów, Lara otrzymuje prestiżowe nagrody za najlepszą interpretację roku oraz za najlepszy spektakl. Podobnie nagrodzona zostaje też w Toronto, podczas rozdania nagród Junos - anglojęzycznego odpowiednika Félixów.

Dzięki pomysłowości Ricka, pieniądzom i przyjaciołom Lary, o młodej piosenkarce usłyszał bardzo znany artysta Serge Lama. Rick: "Gdy album "Carpe Diem" zawierający utwór "Je suis malade" osiągnął 50.000 sprzedanych egzemplarzy, postanowiliśmy wręczyć złote płyty dwójce kompozytorów tej piosenki: Serge'owi Lama i Alice Dona." Kilka dni później Lama odpowiedział faksem z gratulacjami podkreślając świetną jakość albumu i interpretacji swojej piosenki. Lara: "W ten właśnie sposób nawiązaliśmy kontakt. 7 listopada 1994 r. gdy byłam na planie programu Sonii Benezra, Serge zadzwonił do studia aby poprosić mnie o zaśpiewanie a nim w duecie "Je suis malade" w Palais de Congres w Paryżu. Od razu się zgodziłam." Koncert ma miejsce 28 stycznia 1995 roku. Gdy Lara i Serge kończą śpiewać, Serge prosi ją, by wykonała "Je suis malade" jeszcze raz, tym razem sama. Publiczność Palace des Congres bardzo żywiołowo reaguje na interpretację artyski i Lara kończy śpiewać zagłuszana gorącym aplauzem widowni. 

Mimo, że piosenkarka raczej nie przechwala się swoją działalnością charytatywną, należy wspomnieć, że od kilku lat jest ona mecenasem quebéckiego stowarzyszenia na rzecz dzieci chorych na serce, założonego w 1984 r. przez rodziców chorych dzieci oraz specjalistów od zdrowia. Ponadto Lara aktywnie działa w stowarzyszeniu Arc-en-Ciel (Tęcza), które stawia sobie za zadanie spełniać marzenia chorych dzieci.

6 czerwca 1995 roku, gdy Lara udaje się z Rickiem do Nowego Jorku na spotkanie z Davidem Fosterem, spełnia się jeden z jej odwiecznych snów. Po raz pierwszy spotyka się ze swoją idolką Barbrą Streisand, która będzie miała ogromny wpływ na jej karierę.

Lara decyduje się definitywnie związać z Quebéckiem i 1 lipca 1995 roku, w Narodowe Święto Kanady, z młodej Belgijki staje się Kanadyjką przyjmując tamtejsze obywatelstwo.

W 1996 roku Studia Walta Disney'a proszą Larę o interpretację postaci Esmeraldy z filmu "Dzwonnik z Notre-Dame" oraz o nagranie przewodniej piosenki filmu "Que Dieu aide les exculs" ("Nieh Bóg pomoże wygnanym"). Ponadto Disney decyduje się umieścić francuską piosenkę Lary na płycie angielskiej.

Jej trzeci album "Pure" ("Czysty") ukazuje się w Kanadzie we wrześniu, a po niecałych dwóch tygodniach osiąga tam status platynowej płyty. Jedna z piosenek na tym albumie, zatytułowana "Ici" ("Tutaj") dedykowana jest jednej z najlepszych przyjaciółek Lary, która zginęła w wypadku samochodowym, w wieku 25 lat. 

Lara wygrywa Félixa w 1997 r. za najlepszy popowy album roku, oraz dostaje dwie nominacje do Juno, w kategoriach najlepsza wokalistka i najlepszy album francuskojęzyczny. Na pytanie dlaczego zatytułowała swój ostatni album "Pure" odpowiada: "Bo to słowo najlepiej oddaje sposób w jaki próbowałam się wyrazić... bez ogródek. Czysty jak woda, jak powietrze, ponieważ to, co napisałam jest nierozerwalne."

Jesień i zima 1996-1997 jest dla Lary okresem intensywnej promocji płyty. 3 i 4 kwietnia 1997 roku Lara daje dwa wspaniałe występy w Centre Molson w Montréalu. 3 kwietnia śpiewa w duecie z Richardem Marxem utwór "Surrender to me" ("Poddaj się mi"), który ukazuje się na piątej płycie Marxa zatytułowanej "Flesh and bone" ("Ciało i kości"). Nie jest to zresztą ich pierwsze spotkanie, bo Richard skomponował muzykę do piosenek "Je vivrai" ("Będę żyć") i "Au loin la-bas" ("Tam daleko") z drugiego albumu Lary, "Carpe Diem". 

4 kwietnia Lara wykonuje dla fanów, a przede wszystkim dla swoich rodziców, fenomenalną wersję "I will always love you" z repertuaru Whitney Houston, by w ten sposób uczcić 30 rocznicę ich ślubu. Podczas tego występu Lara śpiewa też medley kilku piosenek z filmu "Yentl" (z Barbrą Streisand), przede wszystkim "Papa can you hear me" ("Tato, czy mnie słyszysz") i "A piece of sky" ("Kawałek nieba").

Rok 1997 to również powrót Lary na kontynent europejski. Bierze ona udział w bajce o Emilie Jolie skomponowanej przez Philippe'a Chatela śpiewając utwór "La petite fleur triste" ("Mały smutny kwiatek") w duecie z Philippem Chatelem.

Z okazji MIDEM w Cannes Lara przyjeżdża do Francji. Album "Pure" ukazuje się tam 19 czerwca 1997, a singiel go promujący "Tout" ("Wszystko") kilka tygodni wcześniej. Jest to piosenka najczęściej puszczana wtedy w radiu. Płyta od razu odnosi ogromny sukces, a 18 września Lara otrzymuje swoją pierwszą europejską złotą płytę od belgijskiego Polygramu.
Od lata 1997 r. Lara pojawia się w wielu programach telewizyjnych, bierze udział we francuskich audycjach radiowych i trafia na okładki największych francuskich magazynów. To również w tym roku podpisuje kontrakt z Sony Music na realizację kolejnych albumów anglojęzycznych.

Styczeń 1998 roku jest bardzo bogaty w wydarzenia artystyczne, bo właśnie wtedy po raz pierwszy usłyszymy Larę w duecie z Johnnym Hallyday'em śpiewających "Requiem pour un fou" ("Requiem dla szaleńca") w programie wielkiego wieczoru "Restos du Coeur". Kilka dni później, 22 stycznia, Lara rozpoczyna trasę koncertową, która obejmuję Brukselę, Lille, Strasbourg, Paryż i Lyon, a kończy się 31 stycznia w Genewie.

Następna trasa rozpoczyna się w kwietniu i jest jakby ciągiem dalszym tournée ze stycznia. Lara daje koncerty w Brukseli, Caen i Paryżu. To właśnie we wspomnianym wcześniej Palais des Sports publiczność domaga się od Lary dwóch bisów. Wrzesień jest miesiącem również wartym odnotowania, bo Lara zostaje zaproszona przez Johnny'ego Halliday'a do zaśpiewania z nim w duecie "Requiem pour un fou" 3 wieczory z rzędu podczas jego mega-koncertów na słynnym Stade de France. Lara i Johnny występują co wieczór przed 85.000 ludzi. W tym samym tygodniu w Musée Grevin, obok największych światowych osobistości, staje też figura Lary.

W październiku Lara dołącza do 41 francuskich artystów i uczestniczy z nimi w nagraniu albumu zatytułowanego "Ensemble" ("Razem"), który ukazuje się 24 listopada wydany przez Sony. Zyski z jego sprzedaży są przekazane stowarzyszeniu na rzecz chorych na AIDS oraz na badania nad wirusem HIV. W singlu "Sa raison d'etre" ("Jej powód istnienia") każdy z artystów śpiewa swój fragment, a piosenka skomponowana jest przez Pascala Obispo.

3 listopada Lara rozpoczyna wielkie tournée, które prowadzi przez ponad 30 francuskich i szwajcarskich miast (m.in. Toulon, Monpellier, Angers, Le Mans, Grenoble, Annecy, Genewa, Lyon, Saint-Etienne, Tuluza, Pau, Bordeaux, Lille, Metz, Nancy, Rennes, Orléans, Mrsylina, Nimes, Monako, Le Cannet, Besancon, Paryż). Koncert w każdym z miast okazuje się wielkim sukcesem, a Lara występuje w sumie przez blisko 300.000 ludzi.

Trasa ta zostaje uwieczniona wydaniem podwójnego albumu "Live" w lutym 1999 i jest dowodem na to, jak silna więź istnieje między Larą a jej publicznością. Płyta zawiera 19 piosenek. Lara: "Ten album jest jakby kartką pocztową z tego, co przez miesiące stworzyła moja publiczność. To składanka, która mówi: oto co się działo." W ciągu 24 godzin album wspiął się na szczyt francuskich list przebojów i zdetronizował muzyczny spektakl "Notre-Dame de Paris".

Również w lutym 1999 Lara zostaje nominowana do Victoires de la musique w kategorii piosenkarka roku. 5 maja 1999 w Monako Lara w barwach państw Beneluksu otrzymuje nagrodę World Music Award za sprzedaż swoich płyt. Na początku 1999 r. studyjny album Lary zostaje ponownie wydany w Europie z bonusem "Croire" - piosenką, z którą Lara wystąpiła na Eurowizji. Również tego roku ukazuje książka autorstwa Marcela Brouillarda zatytułowana "La chanson en héritage" ("Piosenka w spadku") zawierająca 101 biografii québeckich artystów takich jak Céline Dion, Gilles Vignault, Ginette Reno, czy Roch Voisine. Odnajdujemy w niej również historię Lary.

15 października we francuskim programie "Annés Tubes" Lara prezentuje pierwszy singiel z nowej, bardzo oczekiwanej przez publiczność, płyty anglojęzycznej, która ukaże się w Europie 30 listopada 1999 roku. Singiel zatytułowany "Adagio", jest odnowioną przez Ricka Allisona wersją wielkiego dzieła muzyki klasycznej skomponowanego przez Tomaso Albinoniego. Reżyserem teledysku do tego utworu jest Franco Dragone, który nadzorował też wiele spektakli "Cirque de Soleil" oraz show Céline Dion "A New Day..." wystawiany w Las Vegas. Klip zostaje nakręcony w Los Angeles, w niemym teatrze z lat dwudziestych.

31 października w Capitol de Québec ma miejsce 21. Gala Adisq. Tego wieczoru Lara pięknie wykonuje piosenkę "Fréderic" skomponowaną przez znanego québeckiego autora Claude'a Léveillé. Również wtedy otrzymuje dwie nominacje do nagrody w kategoriach piosenkarka roku i artysta québecki najbardziej znany poza Québeckiem.

Następnie Lara triumfalnie powraca do swej francuskiej publiczności. 26 października podczas dwugodzinnego programu telewizyjnego opowiada o albumie, wykonuje utwory "Adagio", "Broken Vow" ("Złamana obietnica") oraz wyjątkowe duety z Laam, Anthony'm Kavanagh i Michelem Fugain.

W Québecu oraz Francji album ukazuje się 26 października. Tematem przewodnim płyty jest jak zwykle miłość. Przy realizacji albumu Lara współpracowała z największymi kompozytorami, którzy pisali m.in. dla Barbry Streisand, Madonny, czy Cher. Nie mniej niż 90% tekstów Lara pisze sama. "To jest album autobiograficzny. Piszę o tym, co przeżywam." wyznaje.
Płyta zatytułowana jest po prostu "Lara Fabian", a na okładce znajdujemy tego powód: "(...) Ten album jest wasz, wam go dedykuję, nosi imię, które dla mnie wybraliście. Kocham was najbardziej na świecie." Te słowa Lara skierowała do swoich rodziców. 

Materiał na płytę został nagrany między 1998, a 1999 rokiem, w wielkich metropoliach jak Nowy Jork, Los Angeles, San Fransisco, czy Montréal. Lara: "Całe to doświadczenie jest niesamowite. Okazuje się, że z duchowego punktu widzenia, byłam bardzo blisko ze wszystkimi moimi producentami, a współpraca z nimi sprawiła, że stałam się jeszcze bardziej kreatywna. Mam nadzieję, że moja nowa publiczność odczuje te emocje i pasje." 

Wyróżniającą się piosenką jest z pewnością "Broken Vow", do której Lara napisała tekst, a muzykę skomponował Walter Afanassieff. Lara: "Gdy pisałam Broken Vow z Walterem, wyrażałam to, co wydobywało się na nowo z głębi mnie. Dla mnie muzyka to coś bardzo osobistego. Mam z nią związki europejsko kulturowe. Jest częścią mojego dziedzictwa. Walter dodał do tego swoje własne stanowisko i razem napisaliśmy Broken Vow. Jest to historia kobiety, która decyduje się wybaczyć mężczyźnie zdradę, ale możliwe, że niektórzy odnajdą tu też trochę nietypowy punkt widzenia. Efekt, jaki otrzymaliśmy, zacieśnił jeszcze bardziej nasze artystyczne więzi. To moja ulubiona piosenka, bo mówi o prawdziwych emocjach i o prawdziwych wyborach." 
"Broken Vow" została nagrana w nowojorskim studiu Hit Factory przy akompaniamencie orkiestry filharmonicznej. 

Materiał na płycie jest bardzo zróżnicowany, oprócz klasycznych ballad, znajdziemy tu też dynamiczne kawałki, takie jak "Till I get over you" ("Dopóki się po tobie nie otrząsnę"), o którym Lara mówi: "Dobrze się bawiłam przy nagrywaniu tej piosenki. Ona sprawia, że album wibruje po amerykańsku, tak jak "I am who I am" ("Jestem jaka jestem"). Praca z nowymi producentami pozwoliła mi poszerzyć muzyczne horyzonty. To było jednym z moich głównych celów, połączyć moją europejską technikę, raczej tradycyjną, z dźwiękami bardziej popowymi, dynamicznymi. Przekraczać granice i uzyskać efekt prawdziwie międzynarodowy."

Ponadto, Lara nagrała również kilka piosenek po hiszpańsku, przeznaczonych dla rynku południowo-amerykańskiego. Pytana o to, dlaczego ma tyle sympatii do języków romańskich mówi, że to pewnie przez jej raczej latynoski temperament i że rytm tych języków koresponduje z jej osobowością. Lara włada zresztą biegle czterema językami: francuskim, włoskim, angielskim i hiszpańskim, co pozwala jej dotrzeć do szerokiej publiczności.

Po dwóch tygodniach od ukazania się na rynku, album plasuje się na pierwszym miejscu list sprzedaży we Francji i Szwajcarii. Lara nigdy nie ukrywała, że chciałaby zrobić międzynarodową karierę, a ten album jest do tego pierwszym krokiem. 

Artystka kończy rok 1999 udziałem w programie "La fureur" emitowanym przez TF1 31 grudnia, gdzie wykonuje cztery piosenki, a wśród nich pamiętny duet z Patrickiem Fiori "L'hymne a l'amour".

21 marca 2000 roku Lara po raz pierwszy bierze udział we włoskim programie telewizyjnym, w stacji Rai Uno wykonuje włoską wersję "Adagio". Występ okazuje się bardzo udany, Lara oczarowuje publiczność zebraną w studiu i dostaje wielką owację.

W kwietniu uczestniczy w wielu programach telewizyjnych w Hiszpanii, Niemczech, Danii i we Włoszech. W międzyczasie singiel "I will love again" ("Znów pokocham") niespodziewanie wchodzi do czołówki klubowych hitów w Stanach Zjednoczonych, omawiany co tydzień w "Billboardzie". W ten sposób anglojęzyczny album Lary, który średnio sobie radził za Oceanem, zaczyna się sprzedawać i wzbudzać żywsze zainteresowanie publiczności amerykańskiej, która widzi w Larze nowy francuskojęzyczny talent. "I will love again" rozbrzmiewa w amerykańskich stacjach radiowych od Nowego Jorku do Miami.

W maju Lara zajmuje się przede wszystkim promocją albumu w Stanach biorąc udział w licznych programach telewizyjnych.
Składa też krótką wizytę w Paryżu 26 maja, aby zaprezentować się w trzech programach. Widzimy ją przede wszystkim w "Les Années Tubes" na TF1, gdzie śpiewa "I will love again" i medley z grupą Rogera Louret. 

W sobotę 3 czerwca wykonuje utwór "Evidement" ("Oczywiście") w specjalnym programie poświęconym Danielovi Balavoine, tego samego wieczoru można ją również oglądać w "Dansez Maintenant" gdzie śpiewa "I will love again" i duet z Dave'm "Est-ce par hasard".

30 maja album Lary oficjalnie ukazuje się w Stanach Zjednoczonych z nową okładką. Lara występuje w licznych amerykańskich show, przede wszystkim w "Today Show" na NBC 1 czerwca, pojawia się także w "The View" na amerykańskim programie ABC.

6 lipca artystka rozpoczyna w Caen trasę koncertową "Tour 2000". W jego ramach występuje w Le Mans, Brukseli, Lille, Amiens, Orléans, La Roche-sur-Yon, Dax, Tuluzie, Monako, Vienne, Albertville, Carcasonne, Lyonie, Genewie, Sion, Orange, Béziers, Port Barcares i kończy w les Arenes de Nimes 11 sierpnia. 15 sierpnia zaś występuje w Carthage w Tunezji. Następnie wylatuje do Montréalu gdzie dołącza na scenie teatru Saint-Denis do Johnny'ego Halliday'a 30 i 31 sierpnia. Potem zaś udaje się do Japonii i Ameryki Południowej promować swój album.

22 września po raz pierwszy występuje w Rastatt w Niemczech podczas New Pop Festival, gdzie zostaje bardzo ciepło przyjęta.

W październiku Lara promuje album w różnych programach telewizyjnych, przede wszystkim w Niemczech i Anglii.

Wykonuje również ważny krok w swej karierze za Oceanem, gdy w poniedziałek 23 października zostaje zaproszona do Madison Square Garden by wziąć udział w koncercie, z którego zyski zostają przeznaczone na fundację Eltona Johna i amerykańskiemu stowarzyszeniu do walki z rakiem. Lara wykonuje tam trzy utwory: "I will love again", "Love by grace" i "Adagio". Pojawia się na scenie obok takich gwiazd jak Natalie Cole, Elton John, Bruce Hornsby, LeeAnn Rimes, czy Brian McKnight, a koncert jest na żywo transmitowany przez nowojorskie radio od 20 do 23 godz.

Anglojęzyczny album Lary dostaje status złotej płyty w Kanadzie i Niemczech, a platynowej w Belgii i Francji.

W październiku ukazuje się również drugi singiel z płyty zatytułowany "I am who I am" ze świetnymi remiksami Chrisa Lorda, Freddy'ego Bastone'a i Jeffa Bernsteina.

W Stanach Zjednoczonych natomiast wydany zostaje singiel "Love by grace", który pozwala nowej publiczności Lary odkryć jej muzycznie łagodniejszą stronę.

5 listopada Lara otrzymuje Félixa w kategorii najbardziej reprezentatywny artysta poza Québeckiem, śpiewający w innym języku niż francuski. W listopadzie Lara kontynuuje światową promocję albumu, pojawiając się w Ameryce Południowej, Korei, Singapurze, czy na Tajwanie. Wystąpi też w Hard Rock Café w Meksyku.

19 grudnia występuje raz jeszcze w nowojorskim Madison Square Garden w towarzystwie innych artystów, na koncercie z którego zyski są przeznaczone na cele charytatywne.
Znajdujemy Larę również w gronie 108 innych artystów biorących udział w nagraniu piosenki "Noel ensemble" ("Boże Narodzenie razem") napisanej przez Pascala Obispo. Zyski z jego sprzedaży zostają przeznaczone na walkę z AIDS.

Lara kończy rok 2000 dostając nagrodę "Une femme en or" ("Złota kobieta") wręczaną najbardziej wyróżniającym się kobietom kończącego się roku.

Piosenkarka rozpoczyna nowe millennium kontynuując promocję płyty na świecie. W Brazylii singiel "Love by grace" odnosi duży sukces. Lara nagrywa również kilka programów telewizyjnych w Portugalii, Włoszech, Norwegii i Polsce.

29 stycznia przyjeżdża do Lyonu na nagranie spektaklu "Les Enfoirés" dla Restos du Coeur, który ukaże się w TF1 kilka tygodni później.

10 lutego jedzie do Kolonii, gdzie śpiewa "Adagio" dla programu "Arena der Stars", który zostaje wyemitowany w niemieckiej stacji ARD w kwietniu.

4 marca z kolei udaje się na wręczenie nagród Juno, do Hamilton w Kanadzie, gdzie fantastycznie wykonuje "Love by grace" i dostaje za nią owację na stojąco.

W marcu Lara promuje swój program "From Lara with love" emitowany przez wiele amerykańskich stacji telewizyjnych. W połowie miesiąca raz jeszcze udaje się do Brazylii, gdzie singiel "Love by grace" staje się tematem przewodnim jednego z tamtejszych seriali.

W kwietniu Lara kontynuuje aktywną promocję swojego albumu, przede wszystkim w Holandii i Portugalii. 2 maja jedzie do Monte Carlo na rozdanie World Music Awards, gdzie zostaje jej wręczona statuetka za sprzedaż płyt w państwach Beneluksu.

15 maja po raz pierwszy można usłyszeć we francuskich stacjach radiowych jej nowy singiel "J'y crois encore" ("Wciąż w to wierzę"), który pojawi się w sprzedaży na początku lipca.

Album "Nue" trafia do sklepów 28 sierpnia, kilka dni przed rozpoczęciem kolejnego światowego tournée, którego bardzo oczekiwana część ma miejsce podczas trzech wieczorów w paryskim Zénith.

żródło: www.larafabian.ch (Encore un grand merci a Hezia =) )